Strona w przebudowie
Aktualne informacje na temat działań NIMiT znajdują się na stronie nimit.pl.

Taniec w roku 2012

Działalność niezależnych artystów tańca współczesnego

W środowisku niezależnym najważniejszym wydarzeniem promującym dokonania tańca współczesnego – a zarazem budzącym najwięcej dyskusji i emocji – była wspomniana już Polska Platforma Tańca. Twórcy niezależni stanowili większość artystów, których spektakle pokazywane były w ramach przeglądu, a byli to: Anna Nowicka, Aleksandra Borys, Janusz Orlik, Anita Wach, Ramona Nagabczyńska, Alex Baczyński-Jenkins, Izabela Chlewińska, Magdalena Chowaniec, ponadto swoje prace zaprezentowali Teatr „Dada von Bzdülöw”, Teatr Maat/Tomasz Bazan. W większości były to prace solowe, duety i tria, co jest utrzymującą się od kilku lat tendencją w tym obszarze tańca współczesnego.

Po raz pierwszy spektakle taneczne zostały także wyróżnione w odrębnym nurcie w ramach Warszawskich Spotkań Teatralnych (we współpracy z IMiT). Pokazano w jego ramach trzy spektakle – Le Sacre Dada von Bzdülöw, Tryptyk (Waiting, Z Tobą chcę oglądać świat, Plaisir d’amour) Mikołaja Mikołajczyka oraz Hamleta w reż. Cezarego Tomaszewskiego bytomskiego wydziału Teatru Tańca PWST w Krakowie, w nurcie dziecięcym gościł natomiast spektakl tańca współczesnego ze Szwecji (zespół Norddans).

W 2012 odbyła się kolejna edycja „Solo Projekt” – prowadzonego przez Stary Browar projektu dla młodych choreografów, w ramach którego trzy artystki : Marzena Krzemińska, Maria Zimpel i Magdalena Ptasznik mogły stworzyć nowe prace solowe. Opiekunem i mentorem tej edycji programu była Ria Higler.

Podobnie w ramach rezydencji twórczych przy Gdańskim Festiwalu Tańca pięciu początkujących twórców mogło wyprodukować swoje prace pod opieką artystycznego mentora.

Warto ponadto odnotować powstanie spektaklu W Przechlapanem, zrealizowanego przez Rafała Urbackiego w Instytucie Teatralnym z udziałem osób niepełnosprawnych. Jedną z wyczekiwanych produkcji była także polska premiera Joshy Márty Ladjánszki, z udziałem Joanny Leśnierowskiej, która odbyła się w marcu w przestrzeniach Starego Browaru.

Wyjątkowe, w zakresie skali i formuły wydarzenia, było widowisko Harnasie zrealizowane przez Kayę Kołodziejczyk do muzyki Karola Szymanowskiego w ramach festiwalu "Muzyka na Szczytach". Była to plenerowa realizacja z udziałem tancerzy oraz przedstawicieli grup regionalnych (m.in. Trebunie Tutki).

Szeroko dyskutowanym przedsięwzięciem była również realizacja spektaklu Teraz jest czas w Zakrzewie koło Złotowa ramach projektu „Wielkopolska: Rewolucje”. Mikołaj Mikołajczyk z grupą seniorów z wielkopolskiej wsi stworzyli spektakl angażujący prywatne opowieści w uniwersalną opowieść, której popularność przekroczyła zdecydowanie ramy lokalnego projektu.

Z kolei na polu twórczości dla najmłodszych niewątpliwie największe zasługi ma Stary Browar, który w cyklu Stary Browar/Nowy taniec dla dzieci zaprezentował szereg gościnnych spektakli i warsztatów dla najmłodszych widzów sztuki tańca.

 

Podsumowanie

Taniec w 2012 rozwijał się intensywnie we wszystkich swoich przejawach, od twórczości artystycznej po krytykę i edukację. Pojawiły się nowe inicjatywy przeglądów, festiwale taneczne utrzymują swoją pozycję liderów w prezentowaniu, a także coraz częściej również w produkowaniu spektakli. Pojawiają się także coraz liczniejsze inicjatywy uzupełniające festiwalowe prezentacje długofalowymi działaniami. Taniec często staje się także stałym elementem festiwali teatralnych i interdyscyplinarnych, czy też programów artystycznych realizowanych przez muzea i galerie sztuki.

Niestety, nie przekłada się to na zdecydowany wzrost środków budżetowych na taniec na poziomie regionalnym, nie powstają nowe instytucje, a już istniejące często borykają się z problemami finansowymi (patrz Śląski Teatr Tańca) lub lokalowymi (Polski Teatr Tańca). Tancerze i twórcy pracujący poza systemem instytucjonalnym nie mogą liczyć na trwałe wsparcie w postaci subwencji lub stypendiów długoterminowych. Większość spektakli tańca współczesnego powstaje więc od lat w systemie projektowym. Nierozwiązany pozostaje także problem reorientacji zawodowej tancerzy, którzy w roku 2009 zostali pozbawieni praw do wcześniejszej emerytury.

Taniec nadal pozostaje jedną z najsłabiej dofinansowanych dziedzin sztuki i mimo widocznych zmian, zwłaszcza od powstania Instytutu Muzyki i Tańca, konieczne są dalsze działania zmierzające do utrwalenia istniejących sposobów wspierania tańca oraz rozwijania nowych.

 

Joanna Szymajda Taniec,
w: Muzyka polska 2012. Raport roczny [nieopubl.]

 

 
Pokaż cały
 
 
 
 
powrót

Ten serwis wykorzystuje pliki cookies

Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celu świadczenia usług i w celach statystycznych. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce, w jej ustawieniach. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w cookies, kliknij „Zamknij”. Jeżeli nie wyrażasz zgody – zmień ustawienia swojej przeglądarki. Więcej informacji znajdziesz w naszej Polityce cookies

Zamknij