twórcy / zespoły

 

Protagoniści i nowe twarze polskiego jazzu 2016

2016 był rokiem kontynuacji i rozwoju. Zjawiska obserwowane w latach poprzednich jako novum, dziś nabrały charakteru stałych elementów polskiej panoramy jazzowej. Mam na myśli m. in. wykorzystywanie rodzimego folkloru, szukanie inspiracji w muzyce klasycznej, opieranie repertuaru na własnych kompozycjach, flirty ze starą i nowszą muzyką rozrywkową. Rośnie zainteresowanie muzyką elektroniczną w różnych jej przejawach.

 
 

Kryterium „jazzowości” czyli jazzmani w roku 2015

Hasło-wytrych „jazz to wolność” staje się pozornie atrakcyjnym wywyższeniem dowolności i anarchii. Przykładów takiego podszywania pod pojęcie jazzu działań z jazzem nie mających nic wspólnego mieliśmy w 2015 roku sporo. Na szczęście nie one decydowały o obliczu tej muzyki, nadal pozostającej siłą twórczą i oryginalną, zarazem mocno zakorzenioną w przeszłości. Według aktualnych ocen mamy w Polsce ponad 800 muzyków jazzowych.

 
 

Pożegnania roku 2014

Wojciech Kilar, Włodzimierz Szomański, Jan Jarczyk, Tadeusz Wójcik, Janusz Sidorenko...

 
 

Jazz w roku 2013

W tekstach o jazzie w Polsce w latach 2011 i 2012 zwracałem uwagę na rosnący udział muzyków zagranicznych w poczynaniach twórczych muzyków polskich, jednak teraz, w roku 2013, rozmiary tej współpracy były już tak duże, iż uznałem  ten fakt za szczególny symptomatyczny wyróżnik sceny jazzowej w Polsce. Za wyróżnik drugi uważam coraz powszechniejsze zainteresowanie naszych jazzmanów tzw. muzyką poważną, bądź wykorzystywaniem orkiestr symfonicznych i kameralnych w  swych kompozycjach i nagraniach. Trzecią cechą charakterystyczną jest pogłębiająca się relatywizacja pojęcia „jazz”.

 
 

Polska scena jazzowa w 2012 roku: od jazzu tradycyjnego po scenę free i symfoników

Od jazzu tradycyjnego wszystko się zaczęło! Nie byłoby jazzu nowoczesnego bez nowoorleańczyków, dixielandowców czy swingowców. Dlatego tym tematem otwieram omówienie sceny jazzowej w Polsce w 2012.

 
 

Polski jazz 2011

W 2011 roku w muzyce jazzowej raczej nie zdarzyło się nic, co zasługiwałoby na miano przełomu, a przynajmniej nowego zjawiska, które mogłoby wywrzeć istotny wpływ na kierunek rozwoju jazzu w Polsce. Był to bowiem rok raczej kontynuacji niż rewolucji, co jednak nie oznacza stagnacji − nie zabrakło ciekawych wydarzeń.

 
 

Polska scena jazzowa

O naturze i intensywności jazzowego wykonawstwa zaświadczyć może liczba muzyków, festiwali jazzowych, wydawców fonograficznych. Śledząc rozwój jazzowej sceny, widzimy rozmiar tego zjawiska, ale jak do tej pory nie dysponujemy ujednoliconymi jego badaniami, dzięki którym można byłoby poprzeć własne obserwacje odpowiednimi statystykami. Nie istnieje żadna organizacja, która prowadziłaby tego typu badania, co z kolei prowadzi do sytuacji, w której nie jesteśmy w stanie określić precyzyjnie liczby muzyków jazzowych, wydawanych płyt, organizowanych festiwali czy imprez cyklicznych zadedykowanych muzyce jazzowej.

 
 

Kategorie twórczości i wykonawstwa w muzyce jazzowej

Pojęcie twórcy w jazzie odbiega w znaczący sposób od tego, jak określamy je w dziedzinie akademickiej muzyki poważnej. Wiąże się to ze specyfiką artystycznej aktywności jazzmanów, w której proces kompozytorski jest bardzo ściśle związany z wykonawstwem. Można zaryzykować twierdzenie, że muzyk jazzowy to nie tyle kompozytor, choć przecież niemal każdy z nich jest autorem utworów, co wykonawca muzyki skomponowanej zarówno przez siebie, jak i innych twórców.

 
 
powrót

Ten serwis wykorzystuje pliki cookies

Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celu świadczenia usług i w celach statystycznych. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce, w jej ustawieniach. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w cookies, kliknij „Zamknij”. Jeżeli nie wyrażasz zgody – zmień ustawienia swojej przeglądarki. Więcej informacji znajdziesz w naszej Polityce cookies

Zamknij